Το σημερινό μου άρθρο αποτέλεσε ουσιαστικά τον κορμό για μια από τις ομιλίες μου στην διάρκεια του σεμιναρίου που έλαβε χώρα στο Μέτσοβο το Σαββατοκύριακο του αγώνα "Στα χνάρια της αρκούδας".

Αναφέρομαι ειδικά στην ικανότητα να γίνονται - όσο είναι δυνατόν από την άποψη της οργάνωσης – όσες περισσότερες προπονήσεις γίνεται στο φυσικό περιβάλλον, καθότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να πετύχουμε την ιδιοδεκτικότητα,  η όποια όπως αναφέραμε και παραπάνω αποτελεί ένα προπονητικό μέσο που επιδρά και επιφέρει προσαρμογές σε περισσότερα από ένα συστήματα, αλλά και για να τελειοποιήσουμε την μυϊκή συναρμογή και την οικονομία του τρεξίματος.

Από αθλητικής άποψης είναι απαραίτητο ένα πολύ καλό επίπεδο δύναμης, ειδικά στα κάτω άκρα όπου αναπτύσσονται συνολικά μεγάλες ροπές, δεδομένου των συνεχόμενων ‘’αλμάτων προς τα κάτω’’ που προκαλούν έκκεντρες μυϊκές συσπάσεις. Επιπρόσθετα ο κορμός πρέπει να έχει μια πολύ καλή ικανότητα ισορρόπησης των φυγόκεντρων δυνάμεων  (πλαγίων και συστροφών) και των κάθετων έλξεων.

Το  ultra-trail είναι ένα άθλημα που εμπλέκει πολλές σωματικές και ψυχικές ικανότητες που έχουν να κάνουν με την αθλητική απόδοση, όπως η αερόβια αντοχή, η σταθερή εγκεφαλική λειτουργία, η ευκινησία, η ισορροπία, η αίσθηση προσανατολισμού, η γνώση αλλά και η διαχείριση του σώματος μας κατά την διάρκεια της προσπάθειας.