Rodopi Advendurun 2013 - Η Ανατολή μιας Νέας Εποχής!

 Από  Δημήτρης Τρουπής
 

Ας ξεκινήσω με την σκέψη ότι τα επτά τελευταία χιλιόμετρα του χωματόδρομου στον ROUT αποτελούν μια κατάληξη αγώνα που δίνει την δυνατότητα για βαθύτερους στοχασμούς, καθώς και για κάποιες παρατηρήσεις που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα πλαίσια των ultra-trail αγώνων. Όταν ο αθλητής αφήσει την τελευταία δύσκολη ανηφόρα στον Λειβαδίτη και μπει σε αυτό το κομμάτι του χωματόδρομου, οδηγείται σιγά-σιγά σε μια λύτρωση από την υπερπροσπάθεια πολλών ωρών μέσα στα πυκνά και υγρά δάση της Ροδόπης. Νιώθει ότι έχει πια ολοκληρώσει την κοπιώδη πορεία του και βαδίζει ή τρέχει μέσα από μια διαδοχή κατακλυσμιαίων συναισθημάτων προς την χαρά του τερματισμού και την αγκαλιά των φίλων αλλά και των διοργανωτών. Το πολύ επιτυχημένο moto του αγώνα – “από το σκοτάδι στο φως” – δίνει ακριβώς αυτή την εικόνα που χαρακτηρίζει την τελευταία αυτή πορεία προς το Δασικό χωριό του Ερύμανθου και τον τερματισμό.

Τι το ιδιαίτερο όμως έχει τελικά αυτός ο χωματόδρομος που δεν το βρίσκουμε εύκολα σε άλλους αγώνες ultra-trail; Γυρίζοντας στην Πάτρα μετά τον φετινό αγώνα και σε μια από τις καθιερωμένες θεωρητικές συζητήσεις μας με τον Λάζαρο, συμφωνήσαμε σε μια σκέψη μου που επιβεβαιώθηκε αργότερα και μέσα από συζήτηση με άλλους αθλητές που έχουν τρέξει αυτήν την “τελευταία” λωρίδα διαδρομής προς τον τερματισμό του ROUT. Η σκέψη αυτή είναι ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων - και ιδιαίτερα στα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα του χωματόδρομου - αν ένας αθλητής φτάσει κάποιον προπορευόμενο συναθλητή του δεν επιχειρεί εύκολα να τον περάσει, αλλά συνήθως κόβει ταχύτητα ώστε να πάνε μαζί μέχρι τέλους. Το έχω διαπιστώσει προσωπικά βρισκόμενος και από τις δυο πλευρές, όπως και πολλοί συναθλητές που συνομιλήσαμε. Στην Τάλια, τον Θεολόγο ή τον Λειβαδίτη δεν ισχύει κάτι τέτοιο, αλλά στον χωματόδρομο – λες και υπάρχει ένας άγραφος κανόνας - σπάνια γίνονται προσπεράσεις ακόμη και αν παίζονται πρώτες θέσεις! Είναι μια ακόμη από τις ιδιότητες του ROUT που τον καθιστούν μοναδικό ως αγώνα. Ο σεβασμός στην τεράστια προσπάθεια του συναθλητή που έχει φτάσει σχεδόν στο τέλος της αφήνοντας πίσω μεγάλες δυσκολίες, η ομαδικότητα και ο χαρακτήρας συμπαράστασης που διακρίνει τον αγώνα (όσο παράδοξο και αν φαίνεται αυτό σε ένα τόσο μοναχικό δρομικό αγώνισμα) και ο πραγματικός στόχος όλων μας που τον τρέχουμε και που είναι η υπέρβαση του εαυτού μας και μόνο, έχουν διαμορφώσει με τα χρόνια κάποιες συμπεριφορές που αναδεικνύουν την ιδιαίτερη φύση του συγκεκριμένου αγώνα και δεν συναντώνται εύκολα αλλού.

Μαγευτικά τα χρώματα φέτος στην Ροδόπη!

Ο φετινός ROUT βρέθηκε στην καλύτερη στιγμή της πορείας του στον χρόνο. Όλα δούλεψαν έτσι ώστε να έχουμε έναν πολύ μεγάλο αγώνα, ο οποίος θα αποτελέσει πιστεύω το κατώφλι από το οποίο θα δούμε ακόμη καλύτερα πράγματα στο μέλλον. Καταρχάς, προσωπικά δεν θυμάμαι άλλη χρονιά – εκτός ίσως από το 2009 – που η φύση γύρω μας να έχει τέτοια εκπληκτικά χρώματα. Η νύχτα δε, με το γεμάτο φεγγάρι να μας φωτίζει τον δρόμο μέσα στην ξαστεριά του νυχτερινού ουρανού, ήταν απίστευτα όμορφη. Δυο στιγμές που ξεχώρισαν στην δική μου πορεία στον αγώνα και θα τις θυμάμαι πάντα με συγκίνηση. Τρέχουμε μαζί με τον Τόλη τον Τσακίρη – συνοδοιπόροι στον αγώνα μέχρι και τον τερματισμό – στους χωματόδρομους προς το Αλήκιοϊ, και ο Τόλης έχει την ιδέα να σβήσουμε τους φακούς μας και να κινηθούμε για λίγο στηριζόμενοι στο φώς του φεγγαριού. Το φεγγάρι πάνω μας, σαν ένας τεράστιος δίσκος φωτός, μας φωτίζει και μας δείχνει τον δρόμο αλλά κάνει και αλλόκοτα παιχνίδια με τις σκιές των δέντρων και τα βράχια στα γύρω βουνά. Νιώθουμε ένα με την φύση, νιώθουμε τόσο μικροί μα συνάμα και τόσο τυχεροί που είμαστε εκεί και βαδίζουμε μέσα σε ένα υποβλητικό τοπίο στην εσχατιά της χώρας μας. Η δεύτερη στιγμή ήταν λίγο αργότερα, κοντά στο τελείωμα του Μέγα Ρέματος, δίπλα στην λίμνη της Ζαρκαδιάς. Δεν είχα την τύχη να την δω ποτέ μέρα, και τα προηγούμενα χρόνια το σκοτάδι δεν με άφηνε να ρίξω το βλέμμα μου στα νερά της. Φέτος όμως, το πολύ λαμπρό φεγγάρι μας επέτρεψε να την θαυμάσουμε και να μείνουμε για λίγο ακίνητοι μπροστά στην ηρεμία των νερών της, και την μαγεία του δασωμένου τοπίου που την περιβάλλει. Μαγικές στιγμές, που μένουν για πάντα χαραγμένες στην μνήμη.

 Παρά την πιο γρήγορη έλευση του χειμώνα – όπως μαρτυρούσε άλλωστε και το καταπληκτικό χρώμα των φύλλων στην Ροδόπη – ο αγώνας έγινε με την κατάλληλη θερμοκρασία, τόσο την ημέρα όσο και την νύχτα, ώστε να μας βοηθάει στην προσπάθεια μας. Δεν είχε την περσινή ζέστη που μας ταλαιπώρησε κατά την διάρκεια της ημέρας, αλλά ούτε και το οξύ κρύο της νύχτας του 2010, που παγώσαμε κυριολεκτικά. Υπήρχε μια σωστή ισορροπία που μας βοήθησε σημαντικά. Ο φίλος και εξαιρετικός συναθλητής Δημήτρης Ζιαμπάρας χαρακτήρισε με τον δικό του μοναδικό τρόπο την εύνοια της φύσης προς τον αγώνα κατά την διάρκεια των απονομών, και ίσως να έχει και δίκιο τελικά!

Η σηματοδότηση - και εδώ είναι μια μεγάλη αλλαγή σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές – ήταν εξαιρετική και πολύ υψηλού επιπέδου, με απόλυτο σεβασμό στον χαρακτήρα περιπέτειας του αγώνα αλλά και στην προσπάθεια να μην γεμίσει η διαδρομή μέσα στα πανέμορφα δάση της Ροδόπης με ταμπελάκια και κορδέλες. Ιδιαίτερα η νυχτερινή σηματοδότηση ήταν σεμιναριακού επιπέδου, και μας έβγαλε από το άγχος της απώλειας της διαδρομής. Θεωρώ πολύ σημαντική την εξέλιξη αυτή για την συνέχεια του αγώνα και την μετεξέλιξη του σε ένα σπουδαίο, διεθνούς επιπέδου, αθλητικό γεγονός. Δείχνει ότι η διοργάνωση ακούει την γνώμη των αθλητών και πορεύεται με γνώμονα την συνεχή βελτίωση σε όλες τις πτυχές της.

Το επίπεδο των αθλητών που έτρεξαν φέτος ήταν κατά γενική ομολογία κορυφαίο, και μάλιστα με αρκετούς ξένους αθλητές με σημαντικά βιογραφικά. Αυτό, όπως και ο καιρός, συνετέλεσε στο να τρέξουμε όλοι μας αρκετά πιο γρήγορα, να υπάρχει έντονος αθλητικός συναγωνισμός και να γίνει ένα κορυφαίο ρεκόρ διαδρομής από τον Νίκο Πετρόπουλο αλλά και σπουδαίες επιδόσεις από πολλούς αθλητές.

 Οι σταθμοί τροφοδοσίας όπως πάντα στάθηκαν στο ύψος τους όπως και το επίπεδο του εστιατορίου στο Δασικό χωριό που επίσης είχε εξαιρετική βελτίωση, ενώ οι ομάδα των εθελοντών του αγώνα (Θανάσης Καραγιάννης, Σαράντης Πασχάλης και όλα τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας) – συμπαγής, δεμένη, αγαπημένη και κυρίως απίστευτα οργανωμένη με βαθιά πλέον γνώση του αντικειμένου έκανε σπουδαία δουλειά! Εδώ κρύβεται ένα ακόμη μυστικό που κάνει το ROUT μοναδικό. Αθλητές, συνοδοί, διοργανωτές και εθελοντές, είμαστε σαν μια ομάδα που όλοι μαζί – ο καθένας από το μετερίζι του – έχουμε σαν κοινό στόχο να ζήσουμε την εμπειρία που προσφέρει απλόχερα η Ροδόπη στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Φέτος, η αρμονία όλων αυτών των παραγόντων άγγιξε πολύ υψηλά επίπεδα και γι’ αυτό το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό.

Αν αφήσω για λίγο την αθλητική μου ιδιότητα και περάσω στην άλλη μου μεγάλη αγάπη – το Advendure – νομίζω ότι ο Τάκης ο Τσογκαράκης με την live πλατφόρμα μετάδοσης που καθιερώσαμε πλέον στο site για τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα, και με την βοήθεια όλων των ανθρώπων που έστησαν ένα πολύ αξιόπιστο δίκτυο επικοινωνιών κατά μήκος ενός δύσκολου ανάγλυφου πεδίου (σπουδαία δουλειά από τον Χρήστο Καλογιαννάκη και τον Κώστα Γαλάνη και την ομάδα τους), προσπάθησε να σας κρατήσει απόλυτα ενήμερους για την εξέλιξη του αγώνα και με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από το πεδίο και τους τερματισμούς και νομίζω ότι το πέτυχε. Πολύ σημαντική η βοήθεια από τον Λάζαρο (και εκεί), αλλά και από ανθρώπους που χρόνια τώρα βοηθάνε τα μέγιστα την διοργάνωση. Μεγάλη προσφορά λοιπόν από την, την Σούλα Πετροπούλου, την Δήμητρα Καζούρη, την Ελπίδα Δεσποινιάδη και την Ελένη Ματθαιοπούλου. Τους ευχαριστούμε όλους για την άμεση ενημέρωση που προσέφεραν, βασικό στοιχείο για να περάσει ένας αγώνας σε ανώτερα οργανωτικά επίπεδα. Κλείνω το κομμάτι της μετάδοσης του αγώνα με την παρατήρηση ότι τα παιδιά του Ορίζοντα είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα και τους ευχαριστούμε πολύ ως αθλητές για τις μοναδικές εικόνες που τραβάνε και μας προσφέρουν σαν ντοκουμέντα της αγωνιστικής μας προσπάθειας.

Για την οργανωτική ομάδα του ROUT (Χρήστος, Ηλίας, Λάζαρος) δεν χρειάζεται να πω πολλά λόγια, παρά μόνο ένα τεράστιο ευχαριστώ για την εμπειρία που μας προσφέρουν κάθε χρονιά. Βελτιώνουν συνεχώς τον αγώνα και είμαι σίγουρος ότι με αφετηρία την φετινή μεγάλη επιτυχία, θα μας δώσουν ακόμη δυνατότερες εμπειρίες στην συνέχεια.

 "The woods are lovely, dark and deep, but I have promises to keep, and miles to go before I sleep, and miles to go before I sleep." λέει στο περίφημο ποίημα του ο Robert Frost. Πριν περίπου ένα χρόνο είχα πάρει όπως ίσως θυμάστε ένα σκληρό μάθημα που με έμαθε πολλά πράγματα. Άλλωστε οι υπεραποστάσεις στο βουνό δεν μετράνε παρά 6-7 χρόνια στην χώρα μας και είμαστε ουσιαστικά όλοι νέοι σε αυτές και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε. Είχα όμως τότε υποσχεθεί πως θα ξαναγυρίσω σοφότερος. Και κράτησα την υπόσχεση μου, πραγματοποιώντας μια κούρσα στρατηγικής και έναν αγώνα που τον απόλαυσα στον μέγιστο δυνατό βαθμό με μια πολύ καλή επίδοση με την οποία βελτίωσα σχεδόν κατά μια ολόκληρη ώρα το ατομικό μου ρεκόρ στον αγώνα. Δούλεψα πολύ στην προπόνηση και στην διατροφή - τόσο στην προετοιμασία όσο και κατά την διάρκεια του αγώνα - κάτω από την καθοδήγηση του προπονητή μου,  του Γιάννη Δαγκόγλου τον οποίο ευχαριστώ θερμά για την βοήθεια του, και μου βγήκε ένας αγώνας που τον χάρηκα πραγματικά και θα τον θυμάμαι για πάντα. Η κοινή πορεία σχεδόν σε ολόκληρο τον αγώνα με τον φίλο μου τον Τόλη τον Τσακίρη, επίσης είναι κάτι που χαρακτήρισε την φετινή μου συμμετοχή στον ROUT και τον ευχαριστώ θερμά για την παρέα του και την βοήθεια που δίναμε ο ένας στον άλλο σε αυτήν την κοινή προσπάθεια. Νομίζω ότι η “συνεργασία μας” απέδωσε καρπούς! Πολύ συγκινητικός επίσης ήταν ο κοινός τερματισμός με τον καλό μου φίλο, τον Ηλία Σπυριδόπουλο, ο οποίος μετά από τόσα χρόνια οργανωτικής προσφοράς άξιζε την επιτυχία του και με το παραπάνω. Έτρεξε το “παιδί του” και μόνο συγχαρητήρια του αξίζουν.

Μια ξεχωριστή κουβέντα για τον φίλο Λεωνίδα Αθανασόπουλο. Εξαιρετικός αθλητής αλλά και άνθρωπος, είχε μια άτυχη στιγμή και μας συγκίνησε όλους στην διάρκεια της απονομής του πρώτου βραβείου στον Νίκο Πετρόπουλο. Από τα λόγια του καταλάβαινες εύκολα το ισχυρό του πνεύμα και είμαι σίγουρος ότι γρήγορα θα ξεπεράσει τον τραυματισμό του και θα μπει σε νέες αγωνιστικές “περιπέτειες”. Την επόμενη χρονιά η Ροδόπη θα τον περιμένει.

Είχα γράψει σε κάποιο editorial το 2012 ότι ο τερματισμός στο Σπάρταθλο είναι μια στιγμή στον χρόνο, η οποία αποτυπώνεται στα μάτια των αθλητών που τερματίζουν στο άγαλμα του Λεωνίδα και αποτελεί την βασική αιτία που συμμετέχουν κάθε χρονιά στον αγώνα αυτό. Αυτό ισχύει και για τον ROUT, αλλά στον αγώνα της Ροδόπης υπάρχει και κάτι ακόμη. Οι αθλητές του ROUT καταλαβαίνουν βαθιά μέσα τους ότι μια “πόρτα” προς την πνευματικότητα ανοίγει μέσα από την φυσική προσπάθεια στα αρχέγονα δάση της Ροδόπης. Το τρέξιμο τόσο μεγάλων αποστάσεων σε ένα περιβάλλον μακριά από τον “πολιτισμό” απαντά σε βαθιές εσωτερικές αναζητήσεις του ανθρώπινου πνεύματος και μας κάνει να ανακαλύπτουμε ποιοι ακριβώς είμαστε σαν άνθρωποι. Ο αθλητής του ROUT ξέρει ότι στην καλύτερη περίπτωση θα πετύχει κάτι εξαιρετικά σημαντικό με τον τερματισμό του, αλλά επίσης γνωρίζει ότι ακόμη και αν αποτύχει, θα έχει αποτύχει προσπαθώντας και τολμώντας με όλες του τις δυνάμεις και ότι η ψυχή του δεν θα ανήκει σε αυτούς που δεν πάλεψαν ποτέ για μια νίκη ή ήττα. Που δεν προσπάθησαν ποτέ με όλες τους τις δυνάμεις για έναν δύσκολο σκοπό. Αυτό είναι η πραγματική ζωή τελικά και αυτό χαρακτηρίζει τους αληθινά πνευματικούς ανθρώπους.

Η

 Κλείνω αναφέροντας τι δεν μου αρέσει στον ROUT. Παραφράζοντας τα λόγια του Andy Black για το Western States, αυτό που δεν μου αρέσει είναι ότι εμφανίζομαι κάθε φορά στην γραμμή εκκίνησης στο δασικό χωριό στην καλύτερη φυσική κατάσταση της ζωής μου και μια μέρα μετά φτάνω και πάλι στο ίδιο σημείο και την γραμμή τερματισμού στην χειρότερη φυσική κατάσταση της ζωής μου … το αναπόφευκτο αντίτιμο του τερματισμού ενός αγώνα υπεραπόστασης!

ΥΓ1 .. Μας έλειψαν φέτος κάποιοι φίλοι συναθλητές που η παρουσία τους είναι συνυφασμένη διαχρονικά με την πορεία του ROUT. Βαγγέλη Μπάκα, Γεράσιμε Μπενέζη, Χρήστο Μασούρα και Σοφοκλή Μαραβέγια, στα ίδια μέρη να ξαναβρεθούμε!

ΥΓ2 .. Αργύρη Παπαθανασόπουλε χάρηκα που τα είπαμε και από κοντά, και σου εύχομαι κάθε επιτυχία στις νέες “δρομικές” περιπλανήσεις σου ανά τον πλανήτη, από τις οποίες περιμένουμε βεβαίως τις ανταποκρίσεις σου για την κοινότητα του ορεινού τρεξίματος στην χώρα μας!

ΥΓ3 .. Στον φετινό ROUT δοκίμασα σε συνθήκες “μάχης” εξοπλισμό των εταιρειών The North Face, Mizuno και Salomon - τις οποίες ευχαριστώ για την χορηγία - και για τον οποίο θα υπάρξει εκτενές άρθρο / review στο Advendure σύντομα. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τις εταιρείες New Life (Saltstick, Compressport), Solo Energy Bars, Medicore Hellas για την χορηγία διατροφικών συμπληρωμάτων και εξοπλισμού για τον αγώνα μου στην Ροδόπη.


Δημήτρης Τρουπής

 

Tηλέφωνο

6945894673

Ακολουθήστε μας!